Let’s stay awake and listen to the dark.
Before the birds, before they all wake up.
It’s the ending of a play and soon begins another.
Hear the leaves applaud the wind.

See the sun come rising and white-wings start to fly.
Like strings of pearls in the firey sky. 
I don’t want to close my eyes, don’t want to leave the stage now,
As the leaves applaud our stay.

Lend me yours wings and teach me how to fly.
Show me when it rains, the place you go to hide.
And the curtains draw again and bow – another day ends. 
The leaves applaud the wind.

Source: SoundCloud / DerAndere

Bir insanı herhangi biri kırabilir,ama bir tek en çok sevdiği, acıtabilirmiş, Çok acıttığında anladım..

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını,kendimi bulduğumda anladım. 
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış, 
Kendi yolumu çizdiğimde anladım.. 
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak,dinleyerek değil.. 
Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım.. 
Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış, 
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım.. 
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden, 
Neden hiç ağlamadığını anladım.. 
Ağlayanı güldürebilmek,ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş, 
Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım.. 
Bir insanı herhangi biri kırabilir,ama bir tek en çok sevdiği, acıtabilirmiş, 
Çok acıttığında anladım.. 
Fakat,hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını, 
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım.. 
Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet, 
Yüreğini elime koyduğunda anladım.. 
”Sana ihtiyacım var, gel ! ” diyebilmekmiş güçlü olmak, 
Sana ”git” dediğimde anladım.. 
Biri sana ”git” dediğinde, ”kalmak istiyorum” diyebilmekmiş sevmek, 
Git dediklerinde gittiğimde anladım.. 
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş,her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan, 
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım.. 
Özür dilemek değil, ”affet beni” diye haykırmak istemekmiş pişman 
olmak, Gerçekten pişman olduğumda anladım.. 
Ve gurur, kaybedenlerin,acizlerin maskesiymiş, 
Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış, 
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım.. 
Ölürcesine isteyen,beklemez,sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi, 
Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım.. 
Sevgi emekmiş, 
Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş… Anladım

  • 3,758 Plays
  • Don't Leave Me (Ne Me Quitte Pas)Regina Spektor

baycumartesi:

Happy song, for who want to be happy

epeydir mod değiştirmiş bir durumdayım. böyle eski, klasik şarkılar dinler oldum. biri yüzünden. beni mahfeden zamanlarımı gözyaşlarıyla acıyla dolduran birisi yüzünden

9 Haziran 2012

…

21 haziran 2012

21 haziran da ayrılıyoruz. benim değil onun isteğiyle. bir anda başladı ve bir anda bitti. 

ben kendimi o beni sevmedi düşüncesine inandırmış hayatıma devam etmeye çalışıyorum elimden geldiğince. yapıyorum da. sonra aylarca konuşmuyoruz hiç. 

15.11.12- 03.18

ben sınavım olduğu için o gece kalkıp ders çalışıyorum. bir anda telefonum titriyo bi mesaj geliyo. başta önemsiz birşeydir diye düşünüp bakmıyorum. sonra bakmaya karar veriyorum. bakıyorum. kısa süreli bir şok geçiyorum. ‘nasılsın?’. mesaj mı atmış. bu saatte mi. gecenin köründe mi. ah neden yaptı ki bunu şimdi. ağlıyorum yavaş yavaş. tabi aradan geçen 4 ayın siniriyle konuşuyorum. konuşuyoruz. aslında beni sevdiğini anlıyorum. ve artık beni sevmediğini de.

günlerce canım yanıyor. acı çekiyorum. ellerim sanki bana meydan okuyor. aylardır kimse tutmadı beni diye. herşeyimle onu özlüyorum. düşüncelerimle, hislerimle, ellerimle… konuşuyoruz tekrar. arkadaşız yine. arkadaş mıyız? bu düşünce en son onu görmeden önce yok muydu beynimde? neyse düşünmemelisin. yapma bunu kendine. tabi bu mantığım işlemiyor maalesef. her dakka onu düşünür oluyorum. her dakka acı çekmeye başlıyorum. sürekli ağlıyorum. ve aslında şimdiye kadar tanıdığım diğer insanlardan bariz bir şekilde ayırabileceğim birisi var hayatımda ve ben onu seviyorum. işin kötü yanı bunu ona söylersem onu kaybedeceğim. ki aslında şuanda benim olmayan birisini ne kadar kaybedebilirim ki düşüncesini sokuyor arkadaşım beynime. tutamıyorum kendimi onu öyle özlüyorum ki. ve dayanamayıp yazıyorum. aslında yazdıklarım içimden geçenlerin yarısı bile değil. ama en azından söylüyorum yine de . sonucunu da göze alarak :

‘seni hala seviyorum. üzgünüm. ama bu üzgünlüğümün nedeni seni hala sevdiğim için değil, hala beraber olamadığımız için.’

Source: SoundCloud / cuvan

bugün dünyanın 8. harikası olabilecek olan bir çocuk gördüm. ben otobüste uyurken o arkamda oturuyormuş meğer. tam ineceğim sırada kafamı çevirip onu gördüğümde verdiğim tepkiden sonra rezil oldum tabi. hayır abercrombie erkekleri ankaraya mı geldi diyeceğim ama bu onları da sollar geçer. şansıma tüküreyim yani. dünyada sarışın olup klaus kadar etkileyici olan biri varmış Türkiyede. o mavi gözleri ve muhteşem görünüşüyle yolda görseniz hemen tanırsınız, giyiminden bile tanırsınız. bir insan bu kadar güzel giyinmemeli, bu kadar yakışıklı olmamalı. 

sürekli değişken olan aşk hayatlarımız var. ama her birini daha da çok acı çekerek yaşıyoruz. birisini sevdiğimizde sonuç her zaman güzel olmuyor. birisini seviyoruz uzun bir süre onu düşündükten sonra bir başkası giriyor hayatımıza tam ihtiyacımız olduğu anda. sonra o da gidiyor ve yine bir başkası.. sonra birisi geliyor. bu sefer hepsinden farklı. sanki siz onunla tanışmasaydınız birşeyler hep eksik olacaktı. o, şu ruh ikizi dediklerinden. onun yanında tamamiyle unutuyorsunuz herşeyi sanki önceden dökülmüş bir yapraktınız ama şimdi tutunduğunuz size sahip çıkan bir ağaç var. ve sonra şu dedikleri şey. ‘karşılıklı olmayan sevgidir aşk.’ siz onu severken o başkasını sever ya ondan işte. tam da öyle olur tesadüf size denk gelir bu lanet. anlatamayacağınız bir acı çekersiniz. her an onu düşünürsünüz aslında gün içinde ama dikkatinizi dağıtacak şeyler olduğu için bu kadar etkili olmaz. sonra hepimizin yalnız olduğu anlar vardır. yalnızlığı seversiniz aslında onun düşünceleriyle hayalleriyle yalnız kalabildiğiniz için. otobüse binersiniz mesela her gün. her gün aynı acıyı delicesine yaşarsınız. miğdeniz bulanır, vücudunuzun farklı noktaları isyan etmektedir sanki. onun eksikliğini hissedersiniz. varlığı yok ama onun eksikliği burada. tam karşında. bir zamanlar o masada oturduğunda karşında o olurdu, gülümserdi… şimdiyse siz hayallerinize gülümseyip yalnızlığınıza içersiniz. belki son olmayacaktır o. belki ondan sonra birisi gelecek bunu bilemezsiniz, hiçbirimiz bilemeyiz. ama birşey varsa o da onun yüzünden tüm bunları hissettiğimiz. sonra yalnız olmak güzel gelir. güzeldir onun hayallerine dalıp gitmek. ve bu, her geçen gün içimizde birşeyleri tüketir. özleriz, özleriz, özleriz ve yine özleriz.

‘sonundaysa tamamen ve son derece yalnızız.’ -Klaus

Source: SoundCloud / Fallulah

genellikle çevremde olan insanlara değer veririm. ve bunu olduğu gibi göstermeye gayret ederim genelde, ki çoğu zaman gayret etmeme gerek olmadan, istemeden de olsa bunu hissettiriyorum. ‘Yalnızlık’ düşüncesi çok zor. dayanılması imkansız bir acı gibi her hücrenizde hissedebiliyorsunuz. sinir krizlerine, panik ataklarına neden oluyor bazı zamanlar. sevgi konusunda dereceli olmayı başaramıyorum ben. birisini ya seviyorum. ya da nefret ediyorum. ki genelde sevdiğim kişiler sonunda nefret ettiriyor kendilerinden. sevgimi gösterip sürekli yanlarında olduğumu belli ettiğim anda yalnız buluyorum kendimi. bu hayatım boyunca da böyle oldu. ailem konusunda da, arkadaşlarımda da, diğer hislerimde de. değer verdiğim de kaybediyorum değerini göstermediğimde de kaybediyorum. ben mi ortasını tutturamıyorum yoksa insanlar mı çok acımasız? küçük bir çocuk olarak kalmayı istemişimdir hep; insanlara kolaylıkla güvenebilmeyi, tüm ilgilerin üstümde olduğu zamanlara geri dönmeyi. bir yaşlı amca çıkar ve size cebindeki son kalan şekeri uzatır. karşılık beklemez. büyük bir sevinçle alırsınız şekeri. insanları sevmek kolaydır çünkü onlarda sizi sever. en azından şu anda olduğu gibi her sevdiğiniz insan sizden uzaklaşmaz…